na vrh

Natalija Vujošević i Ivan Marković - Prvi put slični sebi samima: Javno vođenje kroz izložbu u Salonu muzeja savremene umetnosti

U petak, 21. aprila u 18 časova biće organizovano javno vođenje kroz izložbu “Prvi put slični sebi samima”, Natalije Vujošević i Ivana Markovića u Salonu muzeja savremene umetnosti u Beogradu. Prisutne će kroz postavku voditi kustos izložbe Miroslav Karić i umetnici Natalija Vujošević i Ivan Marković. Nastala u saradnji umetnice Natalije Vujošević i umetnika Ivana Markovića, izložba „Prvi put slični sebi samima” predstavlja niz međusobno povezanih radova koji kroz medije pokretne slike (Ivan Marković), skulpture, intervencije prilagođene mestu izlaganja (Natalija Vujošević) i teksta (umetnici u saradnji sa dramaturškinjom Tanjom Šljivar) promišljaju odnos ideala, sećanja, prostora i vremena.


Polazeći od konkretnih primera modernističkih arhitektonsko-građevinskih projekata (službena zgrada kompanije Energoprojekt na Novom Beogradu) ili reminiscence estetskih i stilskih vrednosti njima pripadajućih enterijera, umetnici izvode svojevrsno vizuelno istraživanje prostora u koje su upisani tragovi društveno-političkog konteksta u kojem su nastali.

Pročitajte još: Izložba Obećani prostori Ivana Markovića u Domu omladine

Kroz postupke posmatranja, sakupljanja i beleženja izolovanih prostornih, vremenskih i materijalnih fragmenata koji su nekada bili deo koherentnog društvenog tela, izložba postavlja arhivsku građu, poetske zapise i intervencije u specifične narativno-refleksivne relacije i omogućava doživljaj prostora kroz rekonstrukciju iskustva.

Tako video-opservacije ambijenta Energoprojekta, snažno markiranog prepletima elemenata arhitekture, biljaka, geometrizovanih senki i povremenog nemog prisustva ljudi, dalje prostorno-asocijativno aktiviraju sadejstva izloženih artefakata ne tako davne kulture i glasa nevidljivog naratora čiju priču određuje tok prisećanja, mentalnih slika, utisaka, faktografije.

Pročitajte još: Salcburško pozorište lutaka - magija u stvarnosti

Atmosfera se postepeno gradi u kretanju i nizu senzornih i emotivnih stanja, koji uvode u uvežbavanje ritma ili koreografije i ispitivanje mogućih oblika novog zajedničkog tela i jezika. Dramaturgija postavke artikuliše na kraju prostor kao susret kolektivne memorije i vizije kolektivnog istupa, kao dimenziju snolikih i začudnih susticanja društveno proživljenog i ne više prisutnog i potisnutog, kao okidač prepoznavanja.

FOTO: Ivan Marković

FOTO: Ivan Marković

FOTO: Ivan Marković

FOTO: Bojana Janjić

Autor: MSUB